Η εκμετάλλευση στον χώρο εργασίας

Είναι γεγονός! η Μουζούρα μετά απο ενάμιση χρόνο και πάλι αλλάζει δουλειά.

Αφού έχω δουλέψει τόσο πολύ σε σημείο που αν δεν εκλαία πριν να κοιμηθώ δεν ηρεμούσα. έχασα κάθε επαφή με τον κόσμο, το αμόρε μου και γενικά την κοινωνική μου ζωή. Έβλεπα εφιάλτες ή δεν κοιμόμουνα καθόλου.

Αλλά από την άλλη το ευχαριστήθηκα. Έδειξα τις ικανότητες μου η δουλειά μου τελείωσε με επιτυχία και όλα αυτά για να ακούσω από τον εργοδότη μου ένα 'Μπράβο πολύ καλή δουλειά' ααα να μην είμαι άδικη ... είχα και ένα φιλικό χτύπημα στον ώμο. το αγνοώ και ετοιμάζομαι για την επόμενη αποστολή στην δουλειά.

και τσουπ ξαφνικά έρχεται η καινούργια υπάλληλος. μικρή νεαρή χαρωπή - πηδηχτούλα.(πρώτη της δουλειά) όλο νάζι και χαρά. στον ένα μήνα εργασίας έγινε η προστατευόμενη του μάστρου...μυστικά ψου ψου ψου, τηλέφωνα και ματιές ύποπτες. skills όμως τίποτα. έγινε το τμήμα ανάστατο. δούλευα και εγώ και η συνάδελφος (φίλη), για 2 ατομα αφού έπρεπε να διορθώνουμε τα λαθη της.

βγάζαμε φωνή.....παράπονα....διαμαρτυρίες....μούζι να έχει η εργασία κοντά στο νάζι και την ξετσιπωτιά!

Είχα αρχίσει να χάνω την υπομονή μου....ώσπου έρχεται στον δρόμο μου μια καλή ευκαιρία με 500 ευρώ παραπάνω. το μαθαίνουν τα πάνω κεφάλια και εκαναν την υπέρτατη προσπάθεια να με κρατήσουν στην εταιρεία.....και άρχισαν να σκέφτονται με το επάνω κεφάλι (for once)

αφού με ευχαρίστησαν για την δουλειά που τους προσφέρω και με έκαναν φινιτζιάν ανταμιφθηκα με 70 ευρώ αύξηση....καθαρά ε...να μην ξεχνιόμαστε.

η πρώτη μου σκέψη: δεν τα βάζετε του κ..... σας?
η δεύτερη μου σκέψη: δεν τα βάζετε του κ..... σας?

τους ευχαριστώ για την υπέροχη αύξηση και τους δίνω την παραίτηση μου

και έχω πλέον καταλάβει πως πάνε μπροστά τουτοι οι ανθρώποι......προσλαμβάνουν όσο πιο μικρές και ξετσίπωτες, τις κάνουν θεές, ελέχουν και την κάτω περιοχή, κερατώνουν ασύστολα, οι μικρές τσιμπούν και φυσικά δουλεύουν σαν σκλάβες (not) για να ικανοποιήσουν τον αφέντη τους

Μας έφαγε το τσουλί αλλά έχουμε και κάποια αξιοπρέπεια Λυπούμαι που απλά am not one of them......

Δέκα μέρες μετά δίνει παράιτηση και η φίλη μου...... σε 2 εβδομάδες 2 γραφεία θα αδειάσουν και η μικρή θα μείνει μόνη με τον μάστρο.....καλέs επιτυχίες!!!

Οι περιπέτειες μιας Μουζούρας

Ιούνιος
περίοδος που εν κινούμε στο γραφείο
φύρνουμε που τις πρόβες του χορού αφού κοντεύει η παράσταση – χάνω κιλά
Βαρκούμαι να εξυπηρετήσω οποιονδήποτε στο γραφείο
Βλέπω μαυρισμένους και χτιτζιάζω
Κάμνω συλλογή με προσκλητήρια γάμου και πιάνουν με οι μελαγχολίες…why them?
Βλέπω κατσαρίδες, πεταλίνες και οτιδήποτε άλλο αηδιαστικό έντομο. (έχω εντομοφοβία) τζίνα που εν του σιερκού μου πιάνω τον αναπτήρα και κρούζω τα.

Ιούλιος
Τελειώνει η παράσταση χορού με το καλό και τελειώνει και το ‘τρώω ότι έβρω μπροστά μου απλά επειδή γυμνάζουμε’
Βαρκούμαι να εξυπηρετήσω οποιονδήποτε στο γραφείο (2)
Πάω λίες μέρες διακοπές. Μαυρίζω. Όχι δεν φαίνομαι αραπού ακομα. Θέλει δουλεία το μαύρισμα. Είναι και αυτό μια τέχνη να το πετύχεις.
Μπαίνει νυχτερίδα μεσα στο σπίτι και πετά ανέμελα από δω και απ’ εκει.
Ερχεται το αμόρε για φαγητό σπίτι μου for the first time.

Αύγουστος
Βαρκούμαι να εξυπηρετήσω οποιονδήποτε στο γραφείο (3)
Πάω διακοπές με το αμόρε. Εγώ να θέλω να πιέννω θάλλασα και να κοιμούμαι και το αμόρε να έχει όρεξη για έξω κλπ. Αντιστραφήκαν οι ρόλοι μας
Να παίρνω μια φάουσα πράματα μαζί μου που δεν τα χρησιμοποίησα και απλά τα έφερα τσαλακωμένα σπίτι.
Μαύρισα έγινα αραπού.
Να μεν κουτσιά να κάμει την πρόταση γάμου. Μια να το παίζω δύσκολη, μια να το παίζω άνετη, μιαν να νευριάζω τζε να με πιάνουν τα σπαστικά, μιαν να πιέννουμε ρομαντικά να δούμε τα αστερκα (πέσε, πέσε τζε βάλε βάλε ευχές εστερεψα) αλλά το μονόπετρο πουθενά.
Να είμαστε σε παραλιακό παγκάκι να τρώμε, να περνούν οι πεζοί, ποδηλάτες κλπ, και 1 ζευγάρι να φκάλει τα μάθκια του 10 μέτρα πιο κάτω ανενόχλητο χωρίς καν να κρυφτεί.
Να πιέννουμε 15αυγουστο στο χωριό του με όλο του το σόι και να φεύγω με ικανοποίηση γιατί όχι μόνο πιστεύω πως πέρασα τις εξετάσεις από τους συγγενείς αλλά κάναμε και αρκετό bonding με την οικογένεια.
Αγόρασα ποδήλατο για να πηγαίνω δουλειά. Όχι ότι το παίζω ευσυνείδητη για το περιβάλλον απλά λυπούμαι να καταλιώ πεζίνες και να φθείρω το αυτοκίνητο μου 8 ώρες μεστον λάλλαρο για διαδρομή 5 λεπτών. Όχι περπατητή δεν πάω!!!

Coming up next:
Να μάθω ποδήλατο. Είναι αλήθεια…δεν ξέρω ποδήλατο.
Θα περάσουμε το next weekend στην Αγία Νάπα με τους δικούς μου και το αμόρε.(μία του και μία μου)
Θα έχω κι άλλη άδεια όταν όλοι σχεδόν θα έχουν επιστρέψει.

xxxx

RIP

....Rest in Peace.....

Always in our hearts...

Ο φανατισμός για το ποδόσφαιρο

Ημέρα Δευτέρα 13 Απριλίου. Ώρα 7.00μμ. Περιοχή Μακαρίου Λευκωσία, café Da Capo.
Καθώς πίναμε το καφεδάκι μας με το αμόρε, έρχονται 2 πολύ γνωστοί ποδοσφαιριστές του Αποελ μαζί με τα μωρά τους, τα οποία ήταν δεν ήταν 4 χρονών.
Φεύγοντας από το cafe προσπερνώ τους δύο μπόμπιρες και καθώς περνώ από δίπλα τους ακούω το ένα από τα δύο να φωνάζει με όλη του την δύναμή σε σημείο που πετάχτηκαν οι φλέβες του που τον λαιμό του:

‘Πούτσα, πούτσα, Ομόνοια πουτάνα’

Και σταματώ, γυρίζω πάνω στον μικρό για να πειστώ ότι ναι εν τουτος που μιλά έτσι. φαίνεται ο καλός μπαμπάς του φώναξε γιατί με είδε το πώς ξαφνιάστηκα, αφού και το παιδί θαύμα, έμεινε και αυτό να με βλέπει.

Συζήτηση που ακολούθησε:

Εγώ - Σοβαρομιλά ο μικρός ?
Αμόρε (αποελίστας) – ε σιγά τα μωρά μεγαλώνουν μέσα στα γήπεδα τι θες να λαλούν?
Εγώ με ειρωνεία - εμμμ συνθήματα για την ομάδα τους…..???dull!

Και φτάνω στο συμπέρασμα ότι οι Αποελίστες δεν μαθαίνουν να αγαπούν την ομάδα τους αλλά να μισούν τις υπόλοιπες ομάδες και κυρίως εμάς τους Ομονοιάτες, τα κινεζούθκια, τα κουμμουννούθκια.

Δεν λέω φανατισμός υπάρχει παντού από ένα αριθμό οπαδών, από όλες τις ομάδες. Αλλά τι μαθαίνουν τούτα τα μωρά?? Απίστευτο. Εμάς ο μικρός μας είναι 6 χρονών ποτέ μα ποτέ δεν τον άκουσα να μιλά έτσι. Κι ας είναι όλη μέρα στα γήπεδα. Καλέ τι λέω ούτε καν τον παπά μου εν άκουσα να μιλά έτσι που είναι ναι άρρωστος Ομονοιάτης. Κρίμα και πάλι κρίμα που δίνουν έτσι ανατροφή στα παιδιά τους.

Athens Here i Come!

Δεν ξέρω τι με έπιασε. Έκλεισα εισιτήριο για το 3ημερο του Καρναβαλιού να πάω Αθήνα τζαι κάμνω σαννα και ενε ξαναπήα. Αλλά όι ένιμε όπως τζίνες τες ξιππασμένες που πάσιν Αθήνα για shopping! μη χέσω... Έχω καλύτερα πράματα να κάμω.

Είμαι απλά χαρούμενη επειδή είναι το πρώτο μας ταξίδι με το αμόρε εκτός Κύπρου.
Περάσαμε μια ολόκληρη εβδομάδα χωριστά επειδή όπως μου εξήγησε ήθελε χρονο να σκεφτεί....όπως καταλαβαινετε τα πράγματα είναι σοβαρά και κάπου πανικοβλήθηκε αν μπόρει να προχωρήσει.....

Και ξαφνικά όλα επέστερεψαν στην παλιά τους μορφή. Εσκεφτηκεν, επροβληματίστηκε και αποφάσισε ότι θέλει να είμαστε μαζί.

και ελπίζω το ταξίδι να μας κάνει καλό. Θα πάω Τερζή να χτυπηθώ, να γίνω πίττα να ξοδευτώ, να κλάψω για τα παλιά, για τα τζαινούρκα, να χορέψω, να γελάσω τζε να επιστρέψω στην πατρίδα. Αυτό θα πεί Αθήνα.

Καλά μασκαρέματα!

Καλώς μου ήρθες 2009

Ο νέος χρόνος μου έφερε:

Ακόμα ένα χρόνο, αφού έκλεισα τα ήδη τα 27. Πίττα στο μεθύσι.

Ο νέος χρόνος με βρήκε:

Ερωτευμένη. Ναι μετά από ένα χρόνο σχέσης νιώθω too much in love σε σημείο να παλαβώνω μπροστά από την οθόνη μου.

Αγύμναστη, αφού έκλεισε η σχολή χορού για τις γιορτές

Εξαντλημένη αφου βγήκα και ήπια παραπάνω από ότι έπρεπε. άσχετο αν μια νύχτα με έπιασε το αλκοτεστ με 26, και είχα πιει την συγκεκριμένη νύχτα ΕΝΑ ποτό. mouzoura get a life

3 βαθμούς λιγότερους στην άδεια μου.

Χαρούμενη αφού είδα συγγενείς μετά από χρόνια.Μακάβριο αλλά κάτι καλό κάμνουν και τα μνημόσυνα αμα κάμεις χρόνια να πάεις

Πιο πλούσια.... Τζε ιμισιμου το 13 εν άτυχος αριθμός.

Με βρήκε με νέες αγορές

Με περισσότερους τόκους

Ο νέος χρόνος ελπίζω να μου φέρει:

Αύξηση στον μισθό μου

Δαχτυλίδι και εν εννοώ που το accessorize εννοώ ΜΟΝΟΠΕΤΡΟ

Αλήθεια ή Ψέμα? Λύστε μου την απορία

Απορία: γιατί στο παιχνίδι Αλήθεια ή Ψέμα, η παρουσιάστρια Μανωλίδου τους λέει στο τέλος: 'Συγχαρητήρια ήσουνα ένας εξαιρετικός παίκτης!'

Εξαιρετικός σε τι? Έδειξε κανενας τις ικανότητες του στις γνώσεις του ή στην εξυπνάδα του??

Ενώ θα έπρεπε να λεει:
Συγχαρητήρια, είσαι ακόμα ένας μαλάκας που έγινες ρόμπα και έπιασες τον μήτα επειδή ένιπες ότι όντως έκλεψες που την μάνα σου για να πάεις να παίξεις κουμάρι

ή

Συγχαρητήρια, είσαι ακόμα ένας μαλάκας που έγινες ρόμπα, έπιασες τον μήτα και έχασες τους φίλους σου, την φιλεναδα σου και ίσως και την δουλειά σου. Καλή συνέχεια!

Εγώ, Αυτός και το Playstation3

Απαιτώ να μάθω ποιος ανακάλυψε το playstation και χειρότερα το pro! Μεν μου πείτε είναι γυναίκα επειδή δεν θα το αντέξω. (έτσι παράξενα συμβαίνουν)
Όποιος και να είναι φέρτε τον δαμέ μπροστά μου να του πω δκιο κουβέντες.

Εν γίνεται τούτο το πράμα. Αγοράζει το αμόρε το pro 2009. Όι πως τες προηγούμενες χρονιές εν τες ίσιεν. Περνά μια εβδομάδα τζε λαλεί μου πως εν τον άφησα μια νύχτα., όι να παίξει (γιατί παίζει επι καθημερινής βάσεως), αλλά να παίξει με τες ώρες. Τζαι απαντώ: είμαι γυναίκα χαλλόου σιγά να μεν σε αφήσω να κάμεις έτσι πράμα….

Ζηλεύκω το ps3. θέλω να το διαλύσω. Να του σπάσω τα μούτρα.

Εβαρέθηκα να ακούω για μάππες. Έπαθα ψύχωση. Heeeeeeeeeeeelp!

ΒΑΡΙΕΜΑΙ

ΔΕΥΤΕΡΑ ΧΑΣΜΟΥΡΙΕΜΑΙ
ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΔΕΝ ΚΟΥΝΙΕΜΑΙ
ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΩΣ ΔΟΥΛΕΥΩ
ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΚΑΤΑΡΡΕΩ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΡΩΙ - ΜΟΙΑΖΩ ΜΕ ΤΡΕΛΛΗΗΗΗΗ
ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ...
ΚΑΜΙΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ

Questions:

Aναρωτιέμαι τι είναι αυτό που μετρά σε μια φιλία.
Τι είναι αυτό που κρατά μια φιλία για χρόνια.
Η πόσο τελικά ξέρουμε την φίλη που έχουμε δίπλα μας? Μήπως έχουμε παρεξηγήσει τον όρο φιλία ??
Ποιος είναι ο πραγματικός φίλος? Αυτός που χτυπιέται κάθε νύχτα στα κλαμπ μαζί σου ή αυτός που και μήνες να μιλήσετε ξέρεις ότι όποτε μα όποτε τον χρειαστείς θα είναι εκεί? Δυστυχώς δεν μπορούν όλοι να σκέπτονται το ίδιο και μη εγωιστικά.

Ο φίλος δεν είναι απλά αυτός που χαίρεται με την χαρά σου και σέβεται τις επιλογές σου. Είναι αυτός που θα σου κρατήσει το χέρι μέχρι το τέλος.

Και αυτό ισχύει όταν αλλάζεις τρόπο ζωής. Επειδή βρήκες έναν άνθρωπο στη ζωή σου που θέλεις να κρατήσεις είναι κακό? Δεν νομίζω ένας άντρας, να θέλει μια που να χτυπιέται μέσα στα κλαμπ 3 – 4 φορές την εβδομάδα και να πίνει. Και γενικά πιστεύω πως τέτοια συμπεριφορά θα μπορούσε να απωθήσει το άτομο που έχεις δίπλα σου. Όπως και να χει ο καθένας κάνει τις επιλογές του και οφείλει ο άλλος να το σεβαστεί.

Όλοι είναι φίλοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου.

Γιατί;;

Πολλές φορές καθώς οδηγώ έρχονται άτομα από το ΚΕΝΘΕΑ και μου πουλούν το περιοδικό τους που στόχος του είναι η εκστρατεία ενάντια στα ναρκωτικά. Κάποτε με πιάνει το εγωιστικό μου και δεν αγοράζω, κάποτε ναι. Εγωιστικό επειδή κάνω και την εγωιστική σκέψη πως αν δεν θέλεις δεν μπλέκεις στα ναρκωτικά και είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους. Ή πάντα κατηγορούσα τις οικογένειες των ατόμων αυτών για την κατάντια των παιδιών τους.

Χθες συνόδευσα έναν παιδικό παλιό φίλο στην τελευταία του κατοικία και η αιτία ήταν τα ναρκωτικά. Χρόνια είχα να τον δω αλλά πάντα μάθαινα τα νέα του. Παντρεύτηκε έκανε ένα μωρό ( 4 - 5 ετών τώρα), και τους τελευταίους έξι μήνες ήταν καθαρός και δούλευε ενάντια στα ναρκωτικά. Ένας άσχημος οικογενειακός τους καβγάς οδηγεί την γυναίκα του στην εντατική-σε κωματώδη κατάσταση. Ένα μήνα μετά, τον βρίσκουν νεκρό από υπερβολική δόση.

Φαίνεται δεν άντεξε τις κατηγορίες ότι αυτός οδήγησε την γυναίκα του στον θάνατο - αφού αποφάσισαν οι γονείς της να την αποσυνδέσουν από τα μηχανήματα.

Ποτέ πια δεν θα κατηγορήσω – ούτε θα περιφρονήσω τα άτομα αυτά. Αυτό που μένει είναι ο πόνος και το γιατί. Και η μάνα που χθες το μόνο που ρωτούσε ήταν για ποιον από τους δύο θα πρεπε να κλάψει και ένα μωρό να ζητά τους γονείς του. Γιατί σαν κοινωνία επιτρέπουμε να γίνει αυτό;

Μια εκδρομή διαφορετική

Ξεκινούμε με το αμόρε για μια εκδρομή προς Κακοπετριά. Στην πορεία κάνουμε ένα διάλειμμα για τσιγάρο (πήγαμε με την μοτόρα). Και μου λέει έτσι ήρεμα και ωραία… «θα πάμε στο χωριό μου» … βλέπε παππούς γιαγιά και μητέρα του (I’ve already met his mom). Η χαρά μου απίστευτη αλλά φυσικά και δεν το έδειξα. Ωραία λέω και μέσα μου χίλιες σκέψεις όπως …. Πως γίνεται το αμόρε μου που δεν θέλει να ακούσει για σοβαρές καταστάσεις να με πάρει στο χωριό? Μήπως είναι κάτι συνηθισμένο γι αυτόν? εγώ ξέρω πως, ετόλμησες τζε επαρουσιάστηκες σε χωριό με κορούα/κοπελλούι ετέλιωσε είσαι χαρτωμένος.

Ξεφεύγω που τες σκέψεις και προχωρούμε προς το χωριό. Φτάνουμε μετά από μια ώρα διαδρομής. Αν δεν ήμουν εγώ πάνω στην μοτόρα είμαι σίγουρη θα την έκανε σε μισή ώρα. Good for him. Γνωρίζω την γιαγιά. Συμπαθέστατη. Ένιωθα τα βλέμματα της καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας (η πιο δύσκολη εξέταση είναι να σε εγκρίνουν τα ‘πεθερικά’). Ο παππούς δε, με κατέπληξε. Μου θύμισε τον δικό μου παππού, ομορφάνθρωπος, στητός σαν εικοσάχρονος, χαμογελαστός και δυναμικός. Μου έκαναν ξενάγηση στο διώροφο σπίτι και στην αυλή και μου είπαν ότι όταν θα κάνει τον σιουσιούκκο η γιαγιά νε με φέρει το αμόρε μου να δω πως φτιάχνεται.

θα έρτω και δεύτερη φορά? Τέλεια σκέφτομαι. Είμαστε σε καλό δρόμο. Ο παππούς από την άλλη με άφησε άφωνη. Μου δείχνει το κάτω ανακαινισμένο σπίτι και μου λέει ‘Απ’ όλα έχει εδώ. Έχει και ένα κρεβάτι για σας να έρχεστε όποτε θέλετε μάνα μου.

Ξαφνικά ο ήλιος έλαμψε περισσότερο….τα λουλούδια μύρισαν πιο ωραία…τα πουλιά κελαηδούσαν… η σούβλα έβγαλε τζιαλλο καπνό.....ΝΑΙ ΚΑΛΟ ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΝΑ ΕΡΤΟΥΜΕ!!! (inner thought)

Μετά το φαγητό ο παππούς φτάνει στις αναμενόμενες ερωτήσεις. Πόθεν είσαι μάναμου κλπ. Αλλά καθόλου υπερβολικός στις ερωτήσεις.
Στην συνέχεια πάμε για προσκύνημα στο Μοναστήρι του Κύκκου. Τι οικογενειακά πράματα Θεέ μου. Εν άντεχα έτσι συγκίνηση.

Αναχωρώντας για Λευκωσία με παίρνει για ξενάγηση στο χωριό. Ωραία λέω μας είδαν και οι χωριανοί.

Στην επιστροφή, φάγαμε κουνουπάκια, αέρα και νερό επειδή ο καθένας καθάριζε το τζάμι του όποτε μας έβλεπε) Θυμάμαι μια φορά ήρθε πάνω μας και ένα αποτσίγαρο.

Σκεφτόμουνα πόσο ωραία πέρασα και ότι είμαι τυχερή που έχω έναν άνθρωπο σαν το αμόρε μου δίπλα μου.

Στην συνέχεια μαθαίνω ότι ήμουν η πρώτη κοπέλα που πήρε στο χωριό….

Απένταρη ξανά

Πως τα καταφέρνω και μια ζωή μένω απένταρη που τις 15 του μήνα δεν ξέρω.

Κάθε αρχή του μήνα κάμνω μια λίστα με τα expenses μου. Δάνειο Αυτοκινήτου, δάνειο διακοπών(επιβάλλεται αφού δεν φυλάω), νυχού, πεζίνα. Τα βασικά εν τούτα.

Άλλα: ασφάλειες (που παίζω πελλόν και πλερώνει ο παπάς), car service, dentist, Gynecologist.

Δεν βγαίνω πλέον σχεδόν καθόλου, δεν πίνω. Πάω για τα καφεδάκια μου και φυσικά ταβερνάκια και ξένες κουζίνες πάντα σε λογικά πλαίσια.

Επιβάλλεται ψώνια κάθε μήνα. ενα εκατοστάευρο (πολύ ταπεινό ποσό για ψώνια)

Έχω ένα πρόβλημα όμως. Αντί να παθαίνω όπως την πελλή για κομμωτήρια, γυμναστήρια, σπα και ψώνια αμέτρητων ωρών στα καταστήματα....παθαίνω κρίση όποτε πάω σε περιπτερο και φαρμακείο.

Τρελλαίνομαι να καθομαι να χαζεύω όλα τα είδη από: περιοδικά, καφέδες, cd's, πίσσες, κάρτες, βιβλία κλπ. Οι περιπτεράδες της γειτονιάς μου εμάθαν με κυριολεκτικά. Ξέρουν ότι πρώτα με το που θα μπω θα προχωρήσω στο ψυγείο παίρνοντας ένα Κύριο Καφέ (mr. Brown θεϊκός καφές) με γάλα και ζάχαρη. Μετά προχωρώ στα καλλυντικά όπως κρέμες σώματος, wet tissues-i just love them- σαμπουάν κλπ.

Συνέχεια προς τις σερβιέττες. ουαο έφκαλεν καινούρια η every day, ουου ιντα ωραίες τουτες οι invisible freshness! Και επιστρέφω πάντα στην ίδια σκέψη: όταν θα κάμει λίστα η μάμα σου γράψε τζαι τες σερβιέττες τζαι κανεί. Ναν καλά ο παπάς, που μου αγοράζει ακόμα. Συνεχίζω με περιοδικά...τι δωράκια έχουν, ποιαν ανορεξική έχουν εξώφυλλο, τι έχει το cosmopolitan και αρέσει τόσο πολύ στην μουζούρα 2.

Φτάνω στο ταμείο......πίσσες πολλές πίσσες....σοκολάτες...πολλές σοκολάτες...αναπτήρες ου τι ωραίοι αναπτήρες (οκ ποτέ δεν αγοράζω αναπτήρες-κλέβω απο τις μουζουρέλλες μου)

πίανω, πιάνω, πιάνω...πληρώνω, πληρώνω, πληρώνω. Φεύγω και όταν φτάσω δουλειά...γαμώτο εξέχασα να πιάσω τσιγάρα (ένας νόρμαλ καπνιστής εν τα ξεχάνει)

Στο φαρμακείο η κατάσταση χειροτερεύει...αφορμή βοήθα με να πιάσω φάρμακο των φακών και φέυγω με ένα λογαριασμό 100 ευρώ.

Tελικά ξέρω γιατί μένω απένταρη...(I lied at the beginning of this post)

Σήμερα σηκώθηκα και λέω η κατάσταση αυτή πρέπει να σταματήσει. Έμπορω άλλο να μου λαλεί o daddy ότι είμαι ανεύθυνη. A friend - Colleague of mine prepared for me 5 envelopes indicating the date of every monday in September. She told me to separate my salary in these envelopes and have a maximum spending amount of 30 - 40 euro for every week. in each envelope. With this method including my basic expenses i can save up to 200 - 250 euro per month.

am very optimistic about it

Any more ideas?

Childhood

Επεθύμησα...

- τα γαριδάκια του πιιιιιιπ (σιγά να μεν καμω διαφήμιση) που αγόραζα που το περίπτερο στα 5 μου τζαι ήταν 5 σεντ
- την νουτελλούα που είσιε έναν ινδιάνο έξω (οξά ήταν κορούα?) πρέπει, επειδή εισιεν έτσι φτερό πάνω στην κκελλέ.
- Τον παπά μου να κόφκει λίρες που το δέντρο όπως έλαλεν τζαι να μου διά κάθε μέρα πόκετ μάνι.
- Τα παπούτσια μου τα L.A. GEAR που ανάφκαν τζε λαμπούες. Τα φορούσα μόνο σε ειδικές περιπτώσεις και φυσικά πιο πολλά νύχτα.
- τα ππιριλιά τζε τα στρατιωτούθκια που επαίζαμε στην αυλή τηs γιαγιάς μου
- την φέττα ψωμί (βλ. κόρτα) πατωμένη με ζάχαρη τζε μαργαρίνη(η μαργαρίνη με το ξανθό αγοράκι) ένα πράμα να θυμούμαι τα packages...
- τις μοίρες καρπούζι που ετρώαμε γυρώ που την λεμονιά τζε εγινούμασταν χτιτζιον τζε εκολλιτσιαζαμε
- τον παππού μου που μας έφερνε φοινίτζια που τες αραπιές

Δεν θα ξεχάσω

- την μάνα μου που μας εβούραν με τες κουτάλες τες ξύλινες να μας δέρει. Πάντα με επιτυχία.
- τον παπά μου που απλά έφκαλλεν την ζώνη. Με να βουρήσει με τίποτε. Εξαφανιζούμασταν και τέλος καλό όλα καλά.
- την γιαγιά μου που έβαλε μου την κουβέρτα που πάνω μου ενώ είχα 40 πυρετό, επειδή έκλαια.
- το σαραβαλάκι της μάνας μου που έρκετουν κλαμένη καθε μέρα επειδή το πιιιιιπ (σιγά να μεν καμω διαφήμιση) άφηνεν την στον δρόμο. (μάλλον δυσφίμηση θα κάμω)
- ο γύρος με πολλή ταχή που τον ΠΑΛΑΟΝΤΑ βλ κέννετυ (κάμνω διαφήμιση)
- το φαρίν λακτέ
- την μοτορούα του παπά μου που εκαθούμαστανμε την αρφή μου να παμε σχολείο. στα ανήφορα εκατεβεναμεν για ένα κούντημα ώσπου να ξαναψει. Στο κατήφορο δε, ήταν μεγάλη η χαρά μας.
- το λεωφορειάκι του νηπειαγωγείου και την αμμοδόχο στην αυλή
- τον αγαπημένο μου παιδίατρο
- ότι την ζωή μου την χρωστάω στον παππού μου και σε ένα γιατρό στην Λεμεσό. (granppa inisted on visiting him and in matter of hours I was out of the coma situation)

θα μπορούσα να γράψω βιβλίο αλλά είπα να σημειώσω μερικά. Excuse my spelling mistakes

Διακοπές 4 ever

Part 1
Οι διακοπές έχουν τελειώσει. Ανανεώθηκα, ηρέμησα, κοιμήθηκα, εκτονώθηκα, κολύμπησα, γέλασα…ευτυχώς δεν έκλαψα.
Με το αμόρε μου περάσαμε πανέμορφες στιγμές στην Πάφο, Ένιωθα απλά ότι μόνο εμείς υπήρχαμε. That’s the whole point right?
(σημαντικό: ένας κολλητός του αρραβωνιάστηκε και ένα ζευγάρι φίλοι του που απλά είναι μαζί 7 χρόνια, περιμένουν παιδί) πέραν από την χαρά για τα παιδιά, αντιλαμβάνεστε πως η πρώτη μου σκέψη ήταν, άτε επιτέλους συγκινηθεί και ο δικός μου. Μπα..

Part 2
Συνεχίζω τις διακοπές μου με τις μουζούρες. Προορισμός; Αγία Νάπα φυσικά Έβγαζα ρούχα από την μεγάλη τσάντα και τα έβαζα στη μικρή. Διακοπές με μουζούρες σημαίνει κούραση, γέλιο μέχρι σκασμού, αϋπνία, πόνος στα πόδια από τον πολλή χορό, ποτό και μεθύσι.

Πάμε στα apartments. Ξεκούραση μέχρι το βράδυ, γκρίνια, ύπνος, φαί, τσιγάρο. Με δυσκολία καταφέραμε και ετοιμαστήκαμε για Black n White κατά τις 2.
Δεν σταματήσαμε να χορεύουμε όλο το βράδυ. Ένας καλός Λεμεσιανός σιεσοευρωπούλλης…μας κέρασε του κόσμου τα σφηνάκια. Ποτό δεν χρειάστηκε να παραγγείλω καν αφού με πιάσανε λίγο τα σφηνάκια. Honestly ήταν ο πρώτος άντρας που δεν είχε κάτι πονηρό στο νου του. Ένα μεγάλο μπράβο. Ούτε να μας παίξει τον γκομενιάρη, ούτε να σύρει σπόντες, σάχλες κλπ. Κύριος.

Μέχρι να περπατήσουμε προς το διαμέρισμα, εμιλήσαμε ούλλου του κόσμου. Αστεία γέλιο κλπ. Πάντα σεμνά. Αλλά το μίνι μέχρι το λαρύγγι απαραίτητο. Η μουζούρα ένα σκνίπα στο μεθύσι. Βλέπετε post δείξε μου τον φίλο σου. Η μουζούρα δύο…χωρισμένη. βλ. επίσης post δείξε μου τον φίλο σου.

Part 3
Επόμενη μέρα μας βρίσκει σε ταβέρνα στην Δερύνεια για να φάμε κλέφτικο. Ο μαγαζάτορας είπε ότι ψάχνει νύφη για ένα παιδί που δουλεύει εκεί. Το παιδί το πλούσιο με τα χωράφκια δεν έιχε πάει ακόμα δουλειά. Προτείναμε της Μουζούρας 1 να δώσει το τηλ της. Στο κάτω κάτω τι είχε να χασει??

Το βράδυ πάμε να τον βρούμε μαζί με την παρέα του. Στον δρόμο κάναμε προβλέψεις για το πώς θα μοιάζει.Μας είπε να τον βρούμε σε γνωστό μπαράκι της Αγίας Νάπας, βλέπε high class bar. Με το που τον βλέπουμε αυτόν και την παρέα του…κόκαλο εμείς…

Μια κκελλέ πιο κοντός που την φίλη μας, μαλλί καρέ, κασιασμένο, παπούτσι χτιτζιόν σαννα τζαι ήρτεν που τα χωράφκια του τζινη την ώρα. Επιμένω όμως φιλενάδα…ότι χωρίς τα πιο πάνω ο άνθρωπος εθωρκετουν με λλίην προσπαθεια. Η δε φίλοι του, επιτυχία..εβλέπαν μας που πάνω ως κάτω σαννα τζε ειπαμεν τους ότι ήμασταν βραζιλιάνες, ρωσσίδες, ότιδήποτε. Hello από Λευκωσία είμαστε. Σιγά το πράμα…

Επιναν την Σμιρνόφ με το καλαμούδιν και επήαν να δούν και τον Ρουβά και άρεσε τους κιόλας. Ελαλούσαν το με ένα ενθουσιασμό. Το μόνο θετικό είναι ότι εκάμναν αστεία και εμιλούσαν μας σαννα και μας ξέρανε για χρόνια. Η αλήθεια είναι πως τα παιδιά από τα γύρω χωριά σε κάνουν να νιώθεις φιλόξενη. Ήπιαμε τα strawberry daquiri μονορούφι. Εξαφανιστήκαμε.

Part 4
Επόμενος προορισμός μας Black n White. Μετά δεν ξέρω πως και γιατί με πείσανε να πάμε πλην 2 . Εμένα τζιμέσα φακκά μου. Απλά δεν μπορώ να είμαι Αγία Νάπα και να πηγαίνω σε τόπους που βρίσκεται όλη η Λευκωσία. Φτάνουμε εκεί γύρω στις 330 και ο κόσμος έξω να περιμένει με μιαν αγωνία άμπα τζε εν τους βάλουν μέσα στο πιο τέλειο high class κλαμπ. Έλεος δηλαδή. Άρχισα να γίνομαι σπαστική. Σιγά να μεν κάτσω να καρτερώ να μπω τόση ώρα. Ευτυχώς στα 5 λεπτά βρήκα ένα γνωστό μου και μπήκαμε.

Ο κόσμος πατάς με πατώ σε τζαι πίττα στο ποτό. Ευτυχώς που το πρόγραμμα ήταν καλό. Αλλά εν μου έφτιαχνε την διάθεση. Είχα ύφος και στάση που πάντα περιπέζω να τα βλέπω σε άλλες. Ναι ναι στες Λευκωσιάτισσες. Τι να κάμουμε, Έχουν μας για ξινισμένες. Οι πιο πολλές έτσι ενι πάντως. Οι μουζούρες όμως ποτέ. Εμείς τα σπάμε μέχρι πρωίας και δεν υπολογίζουμε κανένα. Ακόμα και ο Λεμεσιανός είπε μας ότι πρώτη φορά εγνώρησε έτσι Λευκωσιάτισσες. Λεμεσιανός - σι πουα. Αλλά το βράδυ εκείνο με τίποτα δεν μπορούσα.

Το αποκορύφωμα ήταν όταν πήγαμε τουαλέτα. Βλέπω μια φάουσα πλάσματα πάνω να στέκουνται και να τρώνε. Λαλώ της φίλης, μα τι κάμνουν τούτοι δάμε; Διάλειμμα;
Όχι μου λέει τρώνε κούπες, πουλάνε εδώ. Έμεινα τα. Μα τούτοι λαλώ μέσα μου εν οι high class; Κούπες ρε παιδκιά? ?Εμασουλούσαν τζε ελαδκιάζουνταν όπως τα μωρά.

Γιατί να μεν ψήνουν σιταροπούλες στα κάρβουνα? Ευρωπαϊκές τζιολάς που εν κολλούν στα δόντια.

Φεύγουμε κατόπιν ανυπόφορης ιδιοτροπίας μου. Σοβαρά έτσι παραξενιές εν τες κάμνω αλλά…ήταν πέρα των δυνατοτήτων μου.

Φάνω στο συμπέρασμα για τα αίτια παραξενιάς μου.
Επόνουσαν τα πόδκια μου που την προηγούμενη νύχτα .Οι κάλλοι μου εφτάσαν ως πάνω στες κούπες.
Επείνασα
Επεθύμησα το αμόρε μου
Εν ήπια να γίνω σκνίπα να μεν με κόφτει. 2 ποτά θα ήθελα όι παραπάνω.
Ο κόσμος που επαιρνούσε που δίπλα μου τζε επατουσεν με.
H Λευκωσία που είδα προσπαθώντας σε διακοπές να την αποφύγω.

Part 5
Επόμενη μέρα. Θάλασσα και επιστροφή στην Λευκωσία. Σπίτι με το αμόρε. Αμήν.

Σούλλα μου είσαι ένα αστέρι.
Νυχτερίδα μου τι θα κάμουμε πόψε? Ακορντεόν

Is this happiness?

Προβληματίζομαι τον τελευταίο καιρό γενικά το πως αλλάζει η ζωή μας, οι προτεραιότητες μας, ή ακόμα πόσα θα θυσιάζαμε ή θα αλλάζαμε για κάποιον που αγαπάμε.

Εγώ γενικά πάντα στις σχέσεις μου έδινα όσα πιο πολλά μπορούσα. Κέρδισα, έχασα, έκλαψα, γέλασα. Αλλά πιο πολύ πόνεσα. Υπάρχουν καταστάσεις τις οποίες έζησα που άλλες στην θέση μου ίσως να μην τα άντεχαν. Εξαρτάται βέβαια πάντα από το χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου.

Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα πως έδινα προτεραιότητα σε άτομα που δεν άξιζαν και μου έκαναν την ζωή ποδήλατο. Επέμενα όμως και έλπιζα πάντα για το καλύτερο. Πάντα άφηνα ένα καλό να νικά τα χίλια κακά που υπήρχαν.

Τώρα με το αμόρε μου, εδώ και έξι περίπου μήνες ζω την απόλυτη ηρεμία αλλά όχι απαραίτητα την απόλυτη ευτυχία. Κάποτε με ενοχλεί…ίσως με φοβίζει…Ενώ όλα είναι φυσιολογικά.

Δεν είναι η σχέση που λέμε μας ανεβάζει στα σύννεφα. Χωρίς εκπλήξεις, γλυκόλογα πρωτοβουλίες κλπ. Εγώ είμαι αυτή που κρατάω την σχέση. Αυτός εναντίον γάμου (προς το παρόν). Εγώ από την άλλη έχω παρανοήσει. Υπό κανονικές συνθήκες θα έφευγα. Απλά έχω φτάσει σε μια ηλικία που δεν μπορώ να περιμένω τον μεγάλο έρωτα. Υπομένω και επιμένω.

Φτάνω σε μια απορία. Ζητούσα πάντα αυτή την ηρεμία στη ζωή μου. Αρκετά ταρακουνήθηκα έγινα όπως τον αφρό του φραπέ. Την βρήκα. Ήθελα σεβασμό. Τον βρήκα. Αν και ο σεβασμός είναι κάτι που κερδίζεται.
Συνεχίζω όμως να θέλω τα έξω μου, τις τρέλες μου τις καλοκαιρινές (και δεν εννοώ άτιμες τρελλίτσες) u know all mouzoures drink to get drunk, go to the sea, have fun etc.

Μήπως τελικά δεν είμαι έτοιμη για συμβιβασμούς και αλλαγή στη ζωή μου και στα πράγματα που έκανα μέχρι τώρα? Είμαι τόσο εγωίστρια που να θέλω το άτομο που είναι δίπλα μου να πηγαίνει με τα δικά μου τα νερά και τρόπο ζωής? Ίσως να αρνιέμαι να μεγαλώσω. Κάποτε νιώθω ότι το αμόρε μου είναι πολύ μεγαλύτερος από εμένα με τον τρόπο που λειτουργεί. Υπερβολική και πρόωρη ωριμότητα?

Θα περάσουμε 7 μέρες μαζί διακοπές. Μόνοι. Ίσως αυτό αναζωπυρώσει την σχέση. Ίσως με κάνει να συνειδητοποιήσω τι πραγματικά θέλω.

Καλές διακοπές σε όλους.


Υ.Γ. "When you are in Love you can't fall asleep because reality is better than your dreams."

Wedding Proposal

Όλα έχουν επιστρέψει στην παλιά τους μορφή. Ηρεμία και πάλι. Δεν είναι ότι πετάω κιόλας στα σύννεφα, αλλά εντάξει...δεν αναζητώ ποτέ το τέλειο για να μην χάσω την πραγματικότητα.

Αλλά πείτε μου αν εγω δεν πρέπει να τρελλαθώ. Όπως ξάπλωσα ψες, τέζα στην κούραση, βλέπω το πιο όμορφο όνειρο...ότι μου έκαναν πρόταση γάμου.......αντιλαμβάνεστε τα χρώματα, η μουσική, η χαρά, τα αισθήματα γενικά όλα ήταν τέλεια...και ξαφνικά ακούω τον κύριο 50cent (βλ. ξυπνητήρι) να χτυπά αλύπητα.

Ευχαριστώ όσους ήταν στο όνειρο μου και χάρηκαν με την χαρά μου. Οσοι πίστεψαν σε μένα ότι ναι, μπορεί και να γίνει στα αλήθεια, κάποιος να μου κάμει πρόταση γάμου. Καλά μα γιατί κανένας εν μου είπε ότι....hellooooo εν φίλος σου εδώ και 12 χρόνια (had a flirt once). Σιγά να μεν σου κάμει πρόταση γάμου. Να του το πω άραγε?? Απλά την γνώμη του να ζητήσω... :P

Μόλις Χώρισα

Διαφορετικό ξύπνημα, φαγητό μηδέν, νεύρα μπορώ να πω δεν έχω. Δεν αντεξα άλλο έπρεπε να δώσω τέλος. όχι οριστικό. θα δείξει. Η αλήθεια είναι πως δεν υπήρχε ουσιαστικό πρόβλημα. Ουτε καυγάδες, ούτε τιποτα κάτι τέτοιο. Η σχέση που θα ήθελε οποιοσδήποτε. Αλλα σε μένα κάτι έλειπε...ίσως επειδή ήταν όλα ήρεμα. κάποτε και η ηρεμία με ταράζει. Ήθελα απλά λίγη παραπάνω ένταση, τρέλλα, αυθορμητισμό, εκπλήξεις.... Μπορεί και να έχω εγώ πρόβλημα...Δυστυχώς από αλλού περιμένω τον έρωτα και από αλλού μου έρχεται...Η σύγχηση μου κρατά παρέα...



Σας φιλώ

OK officially επέθανα που την κούραση. Μετά από 2 μέρες σκληρής δουλειάς (2 more left) εκατάλαβα πόσο χώρκατοι εν οι γιατροί μας και πόσο αβάττατζιες είναι.
Ότι είχε προγραμματισμένο δεν άρχισε ποτέ μα ποτέ στην ώρα του.Ανοργάνωτοι. Οκ δύσκολο να καταλάβετε τι κάμνω αλλά τζε να ξέρατε εν θα καταλαβαίνατε τι περνούμε. Θέλω να πάω σπίτι μου. Τζε πόση ώρα να θωρώ τη θάλασσα τζε να με θωρεί. Κάμνω της τα γλυκά ματάκια. Σημερα εκάμναν άλλοι τα γλυκά ματάκια. Φκαίνω στο μπαλκόνι και είχε 2 νεαρούς, έπιασεν τους η όρεξη μεστην θάλασσα που το χάραμα με την γαριλλούδα στο μάτι. Παίζουν με τον πόνο μας. Εξέχασα πως εν Σάββατο τζε κόσμος εν χαλαρός. Τζε έπιανα τζε το αμόρε που τες οχτώ. Hellooo ο κόσμος τζοιμάταιιιι. Whatever…ελπίζω να έχετε όλοι ένα καλό καλοκαίρι και να ζείτε every moment.

Νέα βιβλία που αγόρασα στα ελληνικά και είμαι περήφανη. Πάντα προτιμούσα στα αγγλικά επειδή η μετάφραση δεν είναι ποτέ οκ. Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, και ο Ξένος.

Να μου προσέχετε….Θα τα πούμε sooon.

Τωρά είδα πόσες μέρες εχει να γράψω....αλλά χρόνος μηδέν. Kαι το παραπάνω άγχος μου... να μην μπορώ να διαβάσω, να σχολιάσω, να γελάσω με τα αγαπημένα blogs. Με έχει φάει η δουλειά κυριολεκτικά.

Καταδικάζουμε αυτόν που δολοφόνησε τον Νίκο Σεργιανόπουλλο και ακόμα παραπάνω την Ρουμάνα που σκότωσε το νεογνό της. Αλήθεια τι δικαιολογία είπε; Λείπω λόγω δουλειάς και δεν έχω χρόνο για τηλεόραση.

missed my amore and my mouzoures pou den xanoun apo thalassa kai go den xano computer, idiotropous apo kai apo ekei....love you lots....XXXX